با تو سخن می‏گویم، ای بانوی آب‏های زلال، ای بانوی عشق!

اینک تمام درهای زمین، در ماتمی جاودان می‏سوزند و ضجّه می‏زنند و دستان بی‏شرمی که چهره‏ات را نیلی کردند، قرن‏هاست که در عظیم‏ترین آتش جهنّم، هر لحظه خاکستر می‏شوند.

شب تلخی است امشب.

کاروان کوچکی از مدینه خارج می‏شود؛ همراه تابوتی که بر شانه سنگین‏ترین بادهای زمین می‏درخشد و پیش می‏آید.

ناله‏های علی علیه‏السلام قلب سیاه‏ترین شب مدینه را می‏شکافد و هر قطره اشکی که از چشمان کودکانت فرو می‏چکد، چون سیلابی عظیم، تا عمق زمین فرو می‏رود.

آیا چه کسی خواهد فهمید که چه آتشی آن شب، قلب مولا را می‏گداخت و چه کسی آیا خواهد فهمید که ناله‏های بی‏صدای زینب، چه حرارتی را آن شب به دورترین کهکشان‏ها می‏کشاند.

تمام فرشته‏های هر هفت آسمان، امشب همچنان که می‏گریند، با درخشان‏ترین ستاره‏ها، گنبد سبز را زینت می‏دهند و راهی می‏سازند، مفروش و نورانی، که از زمین به عمیق‏ترین و نورانی‏ترین نقطه لاجورد کشیده شده است.

دستان علی علیه‏السلام ، چندان که پیکر ملکوتی را غسل می‏دهند، می‏سوزند و شانه‏های بلندش که عمری چون کوه، پایه‏های آسمان بودند، اینک از گریه پنهان علی علیه‏السلام به لرزه در آمده‏اند.

سیّدتنا! تو را به خاک می‏سپاریم... نه! خاک را به تو می‏سپاریم که عظمت تو در خاک نمی‏گنجد. آیا چگونه می‏شود باور کرد، بانو! تو که زنده‏ترین زنده‏ها بودی و تو که تمام آن‏چه که در حیات می‏گنجد، به پاس وجود تو هستی گرفته‏اند، چگونه می‏توان باور کرد که تو زنده نباشی؟

مگر می‏توان گفت که تو زنده نیستی؟ هم چنان که تو پیش از تولّدت، از بدو حیات زاده شده‏ای، بی‏شک پس از وفات نیز، همچنان تا جاودان زنده خواهی بود.

مگر جز این است که بر عرش ایستاده‏ای و اعمال قوم پدر را می‏نگری و واسطه حاجات می‏شوی و مگر برای آمرزش، قوم تو به کار به تو متوسّل نمی‏شوند و مگر قرار نیست که تو شفیع گنهکاران رستاخیز باشی؟

ای مادرِ هر چه پاکی و مهر! این سطور را بپذیر که به نامت سوگند، این کلمات جز از ماتم جانسوزم بر نخاسته‏اند.

و از آغاز جز به نام تو قلم بر نداشته‏ام.

چشانم را که می‏بندم، می‏توانم به وضوح ببینم: شب‏های مدینه آن قدر بزرگ بوده‏اند که حتی امروز هم می‏توان تصورشان کرد.

گوش می‏کنم، دیوارهای خانه‏ات ناله می‏کنند.

این دیوارها شاهد لحظه لحظه حضورت بوده‏اند بانو! شاهد لحظه لحظه درد و عشق و اشک و مناجاتت که آتش به جگرهایشان می‏ریخته است. این دیوارها شنیده‏اند کلمات سوزاننده‏ات را و آن همه گلایه‏ای که از این قوم داشتی و اینک، جای خالی تو را می‏گریند؛ جای خالی دستانِ تو را که هر وقت می‏خواستی در خانه حرکت کنی، از دردِ پهلو باید دست را به دیوار تکیه می‏دادی. اینک وقت وداع است.

تو می‏روی، امّا در انتظار باش؛ دیری نخواهد پایید که مولا با فرق شکافته به تو خواهد پیوست و آن گاه، همه چاه‏ها خواهند گریست.

اینک به آسمان که نگاه کنی، پدر را می‏بینی که گریان و خندان به استقبال تو آمده است.

دروازه‏های بهشت گشوده است.

جاده مفروش از ستارگان، گام‏هایت را به خویش می‏خواند.

بال بگشا! دیگر زمان درد و اشک به پایان رسیده است.

بال بگشا بانو! بال بگشا...